wtorek, 12 grudnia 2017

"Plus/Minus" Olga Gromyko, Andriej Ułanow - recenzja

„Plus/Minus” to prawdziwa gratka dla fanów Olgi Gromyko! Autorka tym razem nie sama, bo w duecie z Andriejem Ułanowem! Razem stworzyli świat okraszony magią i słowiańską mitologią.

Elena Wiktorowna pracuje w USOP – Urząd Do Spraw Ochrony Pomrok. Kiedy jej przełożony Serafim, zostaje postawiony w sytuacji bez wyjścia, to Lenka musi mu pomóc. Jej nowym partnerem zostaje Sasza. Kiedy są blisko siebie, aż iskrzy od napięcia i niechęci, jednak pewne tajemnicze morderstwo nieoczekiwanie ich łączy i od tego momentu zaczynają prowadzić śledztwo, co najmniej osobliwe i wymagające wielkiego opanowania, a oboje nie słyną z ugodowego charakteru!

Gdzie ja znajdę schronisko dla Pomrok? To była moja pierwsza myśl, kiedy poznałam Fiodora. Zbliżają się święta, okna by trzeba umyć, podłogi wyszorować i herbatkę zaparzyć. Fiodorku kochany, u mnie nie będziesz się nudził! Tyle zajęć, czułbyś się potrzeby, a i ja doceniłabym takiego cudownego skrzata domowego! Świetna postać, która niezwykle mnie rozczuliła. A co najdziwniejsze, to jest bohater drugoplanowy, ale chyba najsympatyczniejszy z tej powieści! Lenka również skradła moje serduszko. Lubię takie kobiety. Nie boi się odgryźć i walczy o swoje. Sasza natomiast nie do końca spełnił moje oczekiwania. Jego zamiłowanie do broni i ciągłe nawiązywanie do wojny chwilami było męczące, jednak z biegiem wydarzeń, Sasza zmienia się i jest mniej burkliwy. Ma traumę, z którą musi się uporać i o ile to jest w porządku, to wypominanie niektórym, że nie walczyli i nie wiedzą, czym jest prawdziwe życie, już nie do końca. Oboje tak naprawdę są nieco szaleni i nieprzewidywalni!

Akcja jest zawrotna i od pierwszej strony iskrzy od emocji. Zawdzięczamy to głównie Lenie i Saszy, których znajomość zaczęła się dość niefortunnie i każda ich wymiana zdań była spektakularna. Tak naprawdę, aż do ostatniej strony emocje między nimi nie opadają, ale ewoluują i bardzo mi się to podobało. Z pewnością książkę doceni męskie grono czytelników, gdyż Andriej Ułanow, spec od fantastyki militarnej, sypię terminami i wiedzą wojenną. Nie wpłynęło to jednak na dobrze znany styl Pani Gromyko, która zachwyciła niejednego czytelnika, a ta książka nie zawiedzie jej fanów. 


Książkę czyta się lekko i przyjemnie, na niektóre sprawy trzeba przymknąć oko i cieszyć się wartkimi i zabawnymi dialogami. Utarczki słowne Saszy i Lenki są ogniste i stanowią najmocniejszy element powieści. Świat przedstawiony jest przesycony magicznymi istotami, co uwielbiam i zawsze sobie cenie w książkach Pani Gromyko.


„Plus/Minus” to naprawdę przyjemna powieść. Wielokrotnie wybuchałam śmiechem i bawiłam się doskonale. Jak dla mnie trochę za dużo militariów, ale to nie znaczy, że innym się to nie spodoba, a jestem mocno przekonana, że niektórzy właśnie z tego powodu pokochają tę książę. Cudowny Fiodor, ognista Elena i niebezpieczny Sasza, zabiorą Was w niebanalną i zaskakującą przygodę, podczas której sami wcielicie się w detektywów! 7/10!  

Dziękuję!
Patronat: 

poniedziałek, 11 grudnia 2017

"Złota księga bajek. Przygody Boba Budowniczego" - recenzja

Uwielbiam spędzać czas z moimi dziećmi, czytając im bajki. Do tej pory czytałam przede wszystkim mojej córeczce i wybierałyśmy bajki klasyczne, lub disnejowskie produkcje. Tym razem zdecydowałam się na książeczkę, która spodoba się bardziej chłopcom.

„Złota księga bajek. Przygody Boba Budowniczego” to nie lada gratka dla miłośników animowanych przygód Boba.  Sama książeczka mnie nie zaskoczyła, bo mam już jedną z tej serii i jestem zachwycona jakością wydania. Strony są barwne, ilustracje wiernie przedstawiają filmowych bohaterów. Długość też ma tu znaczenie, ponieważ nie jest to cieniutka bajeczka „na raz”. Ponad trzysta stron zadowoli zarówno dzieci, jak i dorosłych. Każda z tych czternastu bajek jest napisana prostym i zrozumiałym językiem.

Przygody tego sympatycznego bohatera oczarują niejedno dziecko, bo Bob zabiera młodego czytelnika w podróż pełną przygód. Książka sprawdzi się idealnie, jako bajka na dobranoc, ale nie tylko. Starsze dzieci poćwiczą czytanie, gdyż fabuła spodoba się również tym nieco starszym czytelnikom.



Z pewnością nie jest to moja ostania książka z tej serii! Jak najbardziej polecam! 7/10






Dziękuję! 




czwartek, 7 grudnia 2017

"Cinder" Marissa Meyer - recenzja

Cinder jest najlepszym mechanikiem w Nowym Pekinie, tak dobrym, że sam książę szuka u niej pomocy. Zepsuty android posiada tajne informacje, wielki bal zbliża się wielkimi krokami, śmiercionośna zaraza zbiera coraz większe żniwo, a okrutna Królowa Księżycowych przybywa na ziemię. W tym chaosie musi odnaleźć się Cinder, mechanik i cyborg bez praw, jednak z wielkimi uczuciami. Kopciuszek opowiedziany na nowo? To za mało powiedziane! „Cinder” to porywająca baśń, osadzona w dalekiej przyszłości, która skradnie serca wielu czytelników!

„Cinder” przeczytałam cztery lata temu. Dopiero upływ czasu uświadomił mi, jak piękna i wartościowa jest to historia. Książka należy do tych, których nigdy się nie zapomina! Jestem wielką fanką powieść młodzieżówek, ale rzadko trafiają się piękne, nie skarżone seksem i wulgaryzmami lektury, które pomimo swojej niewinności, mogą spodobać się również starszym odbiorcom.  „Cinder” jest wyjątkową książką, akcja jest zawrotna i w całości pochłania czytelnika. Choć nie znajdziecie tu namiętności buchającej z każdej strony, ta historia ma urok, któremu trudno się oprzeć.

Autorka stworzyła piękne tło i zabiera czytelnika w odległą przyszłość. Androidy można spotkać na każdym kroku, autoloty są głównym środkiem transportu, a życie na księżycu jest możliwe. Tak prezentuję się świat po czwartej wojnie światowej. Układ polityczny uległ zmianom, tak samo jak zasoby ziemskie. Szerząca się zaraza nie ułatwia sprawy! Książka napisana jest prostym językiem i pomimo liczny nowych nazw, czyta się szybko i przyjemnie. Słownictwo i nowa terminologia dodatkowo uwydatniają upływ czasu i rozwój technologii. A wszystko to, wypadło bardzo naturalnie.

Cinder jest wspaniałą bohaterką. Targają nią emocje! Odtrącona przez ludzi, którzy powinni ją kochać. Poniżana i wyzyskiwana. Czasami mówi rzeczy, których do końca nie przemyśli, jednak rozumiem ją i z chęcią dołożyłabym kilka słów od siebie, by odgryźć się macosze. Dziewczyna jest lojalna względem bliskich jej osób. Twarda, odważna, na pewno nie idealna, ale potrafi przykuć uwagę czytelnika! Drugim bardzo ważnym bohaterem jest Książę Kai, na którego barkach spoczywa wielka odpowiedzialność. Jest jeszcze młody, ale stara się postępować w odpowiedzialny i przemyślany sposób. Narracja jest trzecioosobowa, dzięki czemu poznajemy losy Cinder oraz Księcia. Nawiązane do Kopciuszka jest dość duże, więc mamy jeszcze macochę i dwie siostry. Relacje rodzinne Cinder są burzliwe i wywołują masę emocji.

„Cinder” to nie tylko romans, tak naprawdę, uczucia bohaterów schodzą na dalszy plan. Zaraza jest na tyle poważna, by bohaterowie skupili się na istotniejszych kwestiach. Wisząca w powietrzu wojna z Księżycowymi i obecność bezwzględnej Levany  dodatkowo przysłania romantyczny nastrój. Sytuacja Kaia i Cinder nie jest łatwa, a od ich wyborów zależy los całej Wspólnoty.

Zakończenie pozostawia wielki niedosyt, ale nie zmienia to faktu, że z „Cinder” przeżyłam jedną z najpiękniejszych przygód w moim życiu! I mam wielką ochotę na powtórkę!

Polecam! 9/10! 

Dziękuję!

PATRONAT



poniedziałek, 4 grudnia 2017

"Gwiazdkozaur" Tom Fletcher - recenzja

„Gwiazdkozaur” to książka o dzieciach, dla dzieci, ale z całą pewnością nie tylko najmłodsi powinni przeczytać tę książkę!

William kocha święta, a to uczucie pieczołowicie pielęgnuję w nim tata. Miłość, nadzieja i Święty Mikołaj! Czego chcieć więcej? No cóż…. Dinozaura! Chłopiec jest zafascynowany dinozaurami i pragnie mieć jednego na własność, ale nie jest to proste zadanie dla Świętego Mikołaja. Kiedy Mikołaj znajduję rozwiązanie tego problemu, sprawy się komplikują. Prawdziwy Gwiazdkozaur ląduję w sypialni Willa, i sprawa byłby jeszcze do opanowania, gdyby pewien rządny krwi łowca nie łaknął głowy jedynego w swoim rodzaju dinozaura.

Przepełniona świątecznym klimatem powieść chwyta za serce czytelnika. Bohaterowie są przesympatyczni. William jest niepełnosprawnym chłopcem, który mieszka tylko z tatą i jak się można spodziewać, nie jest im łatwo, jednak miłość łącząca tę dwójkę rozgrzeje każde serducho! Mamy jeszcze wredną dziewczynę, łowce zwierząt ( określenie - seryjny morderca - chyba lepiej do niego pasuje!), oraz  Świętego Mikołaja. Całości dopełniają urocze, aczkolwiek małe elfy i dinozaur, który jest tak wyjątkowy, że każdy chciałby go mieć.

Jest to książka dla dzieci, ale ma w sobie wiele wartości. Prostota, z jaką autor przekazuję emocje i wartości, zdumiewa i czyni z tej powieści coś wyjątkowego i wartego uwagi. Świetna narracja. Bezpośrednie zwroty do czytelnika stworzyły pewną wieź i miałam wrażenie, że całą opowieść relacjonuje mój przyjaciel. Cała książka jest utrzymana w świątecznym klimacie i pomimo lekkości z jaką została napisana, wzruszyłam się wielokrotnie!


Bohaterowie borykają się wieloma problemami.  Samotność i strata uderza w rodziców i dzieci. Radzenie sobie z innością również przysparza zmartwień. Gwiazdkozaur jest ostatnim dinozaurem. William to niepełnosprawny chłopiec odtrącony przez rówieśników. Autor porusza ważnie kwestie i zrobił to umiejętnie, bo emocjonalność niektórych wydarzeń, wycisnęła ze mnie niejedną łzę! Dodatkowo dochodzi wątek krwiożerczego łowcy, oraz okrutne postępowanie młodej i zagubionej dziewczyny. Co jest dobre, a co złe? Odpowiedź na to pytanie znajdziecie w tej książce. Tom Fletcher w prosty sposób oddziela dobro od zła, ale też nie pozostaje obojętny na skruchę. Każdy popełnia błędy, ale liczy się to, by chcieć je naprawiać! Książka jest również zabawna i lekka. Elfy są mistrzami  w rymowaniu, a klimat Bieguna Północnego wprawi w świąteczny nastrój każdego! Sam finał mnie zaskoczył, bo był urzeczywistnieniem moich czarnych i rządnych zemsty uczuć, co penie świadczy, że trafię na listę niegrzecznych, a i tak mam ochotę przybić sobie gwiazdkozaurastyczą piątkę z tym uroczym bohaterem, bo zrobił dokładnie to, co chciałam! 


„Gwiazdkozaur” to powieść o sile marzeń i miłości. Pomimo dość frywolnego tytułu, to książka jest niezwykle wartościowa. Każdy z nas powinien zachować cząstkę dziecka, by nie zapomnieć o potędze  pragnień. Jeśli w coś wierzymy, to to staje się realne. Historia niezwykłej przyjaźni, piękna i ważna!   Polecam 9/10!

Dziękuję! 

poniedziałek, 27 listopada 2017

"Pocałunek zdrajcy" Erin Beaty - recenzja

„Pocałunek zdrajcy” to książka, na którą z niecierpliwością czekałam. Pozytywne opinie i zachwalające komentarze rozbudziły moje oczekiwania, chyba aż za bardzo. Dodatkowo piękna okładka, zarówno nasza jak i oryginalna, dosłownie krzyczały – CZYTAJ MNIE! Więc uległam i z wielkimi nadziejami zabrałam się za lekturę.

Sage Fowler jest niezależną dziewczyną, która kocha książki. Kiedy jej wuj postanawia wydać dziewczynę za mąż, Sage zawzięcie stawia opór. Spotkanie swatki zmienia jej plany i zamiast zostać czyjąś żoną, zostaje uczennicą i szpiegiem kobiety. Podczas wyprawy na wielką uroczystość spotyka młodzieńca, który odmienia jej losy na zawsze!

Porównanie do „Rywalek” jest jak najbardziej trafne i to fanom tej serii w szczególności mogę polecić „Pocałunek zdrajcy”. Czytałam serię Pani Cass i nie powaliła mnie na kolana, lecz była bardzo przyjemną lekturą. Ta książka niestety nie była już tak dobra.

Główna bohaterka jest sympatyczna i podoba mi się jej temperament. Nie przejmuję się opinią innych i robi to, co lubi. Niestety momentami strasznie mnie irytowała. Jej zachowanie było niezrozumiałe. Boi się uciec z domu, a śmiało idzie do walki na śmierci życie. Pragnie nauczyć się walczyć, a po pięciu minutach jest zmęczona i zrezygnowana. Obiecuję wypełniać rozkazy, lecz tego nie robi. Nie wie, co to jest autorytet i nie rozumie powagi sytuacji. Oczywiście jej brawura i ognisty charakterek mają swój urok, więc pomimo kilku wad, można ją polubić. O pewnym oficerze nie będę mówiła zbyt wiele, ponieważ lepiej będzie, jeśli sami rozszyfrujecie motywy jego postępowania.

Świat przedstawiony w powieści przypomina odległą przeszłość. Piękne suknie, walki na miecze i zasady dobrego wychowania i postępowania osnuwają tę historię niezwykłym klimatem. Język jest prosty i łatwo się czyta. Akcja chwilami jest porywająca, jednak przez większość czasu nic szczególnego się nie dzieję. Ciągłe rozmowy Sage z żołnierzami i szpiegowanie potencjalnych kandydatów potrafią być nużące. Pojawiło się kilka twistów fabularnych, które nieco tchnęły duszy w tę powieść, dzięki czemu czytało się ją znacznie przyjemniej. Strasznie denerwowało mnie nadużywanie zwrotu „Wasza Miłość”! 



Miałam wielkie oczekiwania, które nie zostały spełnione. „Pocałunek zdrajcy” to sztampowa powieść dla młodzieży, która nie zaoferowała mi nic, czego bym już nie znała. Przewidywalna do bólu, i choć dużo narzekam, to książka zła nie jest. Po prostu to taki przeciętniak do poczytania wieczorem, który nie wystawi czytelnika na nadmierną ilość emocji, a jedynie pozwoli się na chwile zagłębić się w innym świecie. 5/10! 





Dziękuję! 



czwartek, 23 listopada 2017

"Magia kąsa" Ilona Andrews - recenzja

Technologia została wyparta przez magię, która jest nieprzewidywalna i objawia się w najmniej spodziewanych momentach. Uderzenia mocy przypominają ludziom, że świat już nigdy nie będzie taki sam. Kate Daniels jest najemnikiem Gildii i posiada ogromną moc. Kiedy dowiaduję się o śmierci swojego opiekuna, bez namysłu rusza w pogoń za tajemniczym zabójcą. Śledztwo ujawnia spiski i krwawe morderstwa, które prowadzą Kate do odkrycia przerażającej prawdy. Pomóc może jej tylko przywódca Gromady. Czy Kate odważy się zaufać swoim instynktom i sprzymierzy się z Władcą Bestii?

Ilona Andrews to pseudonim niezwykłego duetu, który stworzył najlepszą serię Urban Fantasy, jaką miałam przyjemność czytać. Choć „Magię kąsa” przeczytałam kilka lat temu, to ponowna lektura tylko utwierdziła mnie w tym przekonaniu. Dla mnie ta seria jest idealna pod każdym względem.

Powieści z tego gatunku zazwyczaj są bardzo do siebie podobne, zarówno pod względem świata przedstawionego, jak i bohaterów. Ta seria pomimo kilku podobieństw, to jest jedyna w swoim rodzaju. Świat, jaki został zaprezentowany czytelnikowi, nie jest przesycony technologią i nowoczesnym designem. Niekontrolowane uderzenia magii potrafią pozbawić elektryczności na wiele dni, a nieliczne samochody, choćby i te najdroższe, nic nie znaczą. Magia natomiast płynie w krwi wielu, lecz nieliczni mogą nią umiejętnie operować. Mamy również zmiennokształtnych i wirus Lyc-V, a gatunki nie dzielą się, tylko pozostają pod panowaniem najpotężniejszego. Wampiry również oparły się stereotypom, szczególnie, jeśli chodzi o literaturę rozrywkową, i nie są przystojnymi amantami. Całości dopełnia magia i zmiany polityczne. Ten świat w całości mnie zafascynował i jest wszystkim tym, co kocham w powieściach fantasy!

Bohaterowie to prawdziwy majstersztyk! Kate jest główną bohaterką! Uwielbiam twarde kobiety, które nie lubią się podporządkowywać. Niezależna, pyskata, waleczna i tajemnicza. Skrywa wiele sekretów, które zostaną ujawnione dopiero w przyszłości, jednak łatwo się zorientować, że to niezwykła osoba. Z pewnością nie ma łatwego życia, ale nie narzekałbym, gdybym choć przez chwile mogła być Kate, szczególnie, kiedy przebywa w towarzystwie Władcy Bestii!  Śliczny i niebezpieczny koteczek, mowa o Władcy, jest czasami denerwujący, ale ma nieodparty urok i charyzmę, więc tak, jego też ubóstwiam! Pojawiają się również inni bohaterowie, którzy zaintrygowali mnie i bardzo się cieszę, że w przyszłych tomach można poznać ich lepiej.

Akcja jest zawrotna i to jest wielki plus. Kate długo nie usiedzi w jednym miejscu, więc przygotujcie się na jazdę bez trzymanki, bo dzieję się, oj dzieję! Walki, intrygi, powalające dialogi i zaskakujący finał. Kate przede wszystkim pragnie złapać mordercę, a sprawa wcale nie jest łatwa i myślę, że niejednego czytelnika zszokuję rozwiązanie zagadki. Wątek miłosny jest lekko zarysowany i tej części romansem nie można nazwać, więc nawet zagorzali przeciwnicy miłosnych historii, powinni być usatysfakcjonowani. 

„Magia kąsa” otwiera wyśmienity cykl, który zbiera czytelnika w szaloną i niebezpieczną przygodę. Najlepsza w swoim gatunku, choć dla mnie jest to najlepsza książka i seria, jaką kiedykolwiek czytałam. Charakterni bohaterowie, krwawe walki i magia, która swoją potęgą potrafi przyprawić o zawroty głowy. Powieść przepełniona akcją i emocjami, a to dopiero początek! Nie mogę doczekać się kolejnego spotkania z Kate! Polecam 10/10!



Patronat!

wtorek, 21 listopada 2017

Elmer. Kolorowe przygody + Wyścig + Wyjątkowy dzień! = Najlepsze bajki dla dzieci!

Długo czekałam na nowe przygody Elmera i teraz, kiedy w moje ręce trafiły trzy najnowsze książki o tym niezwykłym słoniu, dosłownie skakałam z radości. Czasami zastanawiam się, czy aby ja sama nie jestem bardziej oczarowana Elmerem, niż moje dzieci. Kocham Elmera i wcale się tego nie wstydzę!

David McKee stworzył niezwykłą serię, której bohaterem jest sympatyczny słoń, ale nie taki zwyczajny i szary, bo Elmer jest kolorowy i w kratę! Główny bohater jest gwiazdą dżungli i każdy go lubi, bo inny, nie znaczy zły! Elmer uczy tolerancji, prawdziwej zabawy, uczciwości i wielu innych cennych rzeczy.

Wartość edukacyjna jest bardzo istotna i każda z bajek ma w sobie kilka cennych rad. Bajki są krótkie, ale prostota i mądrość tych opowieści czyni je tak wyjątkowymi, bo młody czytelnik bez problemu zrozumie bajeczkę. Strony są w całości pokryte ilustracjami, co niewątpliwie spodoba się dzieciom!


Przygody Elmera, to ulubiona seria moich dzieci, a i ja uległam urokowi tego kraciastego słonia. Wielokrotnie wracaliśmy do książek o Elmerze i z pewnością jeszcze wiele razy umili nam wspólne wieczory. Z tymi książkami nie można się nudzić, Elmer na to nie pozwoli!  Nie mam swojej ulubionej bajki, bo wszystkie są wspaniałe i polecam je z czystym sumieniem! 10/10! 

Dziękuję!